W lipcowym upale Bologna wita podróżnych wąskimi uliczkami, niekończącymi się arkadami i zapachem kawy unoszącym się z każdego baru. A potem, na Piazza Maggiore, nagle wyrasta olbrzymia budowla, Basilica di San Petronio, największy kościół Bolonii i prawdziwy gigant, który do dziś pozostaje nieukończony.
Fasada opowiada własną historię
Fasada kryje w sobie osobną historię: dolna część lśni białym marmurem i ozdobnymi wzorami, podczas gdy górna pozostaje surowa, z odkrytej cegły. Sprawia to wrażenie czegoś niedokończonego, lecz właśnie to stanowi o jej wyjątkowym uroku . To tak, jakby oglądać kawałek żywej historii: na wpół skończonej, na wpół będącej snem.
Budowa rozpoczęła się już w 1390 roku. Bolończycy pragnęli wznieść kościół, który przewyższyłby nawet Bazylikę św. Piotra w Rzymie . Niewiele brakowało, a by im się to udało: San Petronio należy do dziesięciu największych kościołów na świecie. Papież szybko jednak dostrzegł ambicje miasta i powstrzymał te ambitne plany: „Rzym jest centrum, Bolonia ma pozostać na drugim miejscu.” I tak właśnie pozostała: wspaniała, lecz nieukończona.
Obowiązuje dress code w bazylice
Wewnątrz wita przestronna chłód. Wysokie sklepienia, kolorowe witraże, światło padające z góry i poczucie, że cisza zawsze znajdzie tu swoje miejsce. W kościele zgromadzono wiele skarbów sztuki, jednak największe zdumienie budzi linia południkowa , wąski mosiężny pasek wmurowany w posadzkę. Przez małą szczelinę w sklepieniu słońce każdego dnia wyznacza godzinę i porę roku. W XVII wieku było to swoiste obserwatorium astronomiczne.
Weszliśmy do środka, gdy na zewnątrz panował przytłaczający upał. Przy wejściu wolontariusze sprawdzają ubiór: tu, jak w większości wielkich kościołów Włoch, obowiązują zasady stosownego stroju. Osoby w zbyt krótkich szortach lub spódnicach otrzymują lekkie chusty do okrycia. Są przezroczyste, ale wystarczające, i nagle wszyscy turyści wyglądają nieco podobnie, jakby należeli do klubu podróżnych szukających chłodu i piękna.
Przerwa na schodach bazyliki
W środku byliśmy świadkami mszy po polsku. Głosy chóru niosły się pod gotyckimi sklepieniami i było w tym coś zarazem dziwnego i pięknego: słyszeć znajomy słowiański język w sercu włoskiego miasta.
Najpiękniejszy moment nastąpił, gdy wychodziliśmy. Upał uderzył nas w twarz i jak wielu innych usiedliśmy na szerokich schodach przed bazyliką. Tu zawsze ktoś odpoczywa: turyści z plecakami, miejscowi z lodami, studenci z gitarami. Odrobina cienia i już można poczuć, że jest się częścią rytmu tego miasta.
Historia i teraźniejszość splatają się razem
San Petronio to nie tylko zabytek architektury. To symbol tego, jak Bologna zawsze dążyła do czegoś więcej, niż jej pozwalano. Miejsce, w którym historia i teraźniejszość przenikają się nawzajem: dawny sen o wielkości, modlitwy w wielu językach, pieśni na placu i żywy puls miasta.
