Het was de heetste dag van deze zomer, 39 graden. De zon omhulde je van alle kanten, het asfalt dampte, en ik stond ergens tussen de oude rode muren van Bologna op zoek naar de eerste schaduw. Maar ondanks die hitte adende de stad. Jeugd. Ideeën. Krekels.
Bologna, meer dan alleen een stad
Ik had nooit gedacht dat Bologna me zo zou betoveren. De stad wordt wel "La Dotta, La Grassa, La Rossa" genoemd, "de Geleerde, de Vette, de Rode". En precies dat is ze.
De Geleerde, omdat hier in 1088 de oudste universiteit ter wereld werd opgericht. De Universiteit van Bologna is geen gewone onderwijsinstelling, maar een plek waar eeuwenlang het intellectuele Europa werd gevormd. Dante, Copernicus, Petrarca: ze liepen allemaal door deze gangen. En vandaag, meer dan 900 jaar later, klinkt Bologna nog steeds jong. Overal hoor je Engels, Frans, Italiaans, Duits. Studenten, stagiairs, kenniszoekers.
De Vette, omdat Bologna het culinaire hart van Italië is. Wie hier geen tagliatelle al ragù heeft gegeten, weet niet wat echte ragù is. Vergeet de "bolognese" uit de supermarkt in Duitsland. Hier wordt de saus urenlang gekookt, uitsluitend geserveerd met tagliatelle, en smaakt als een heel nieuw culinair wereldbeeld.
De Rode, omdat de hemel, de daken en de muren allemaal die warme terracottakleur dragen. Bologna oogt alsof het gebouwd is van zonlicht .
Een stad die nooit oud wordt
Wat me het meest trof, was het gevoel van voortdurende vernieuwing. De indruk is dat de stad zich elk semester opnieuw uitvindt. De jeugd is overal: in bibliotheken, op de trappen van oude gebouwen, op fietsen, in kleine cafés. Ze lachen, discussiëren, tekenen, dromen, en iets in de lucht fluistert: "Dit zijn degenen die deze stad verder dragen."
Het is vreemd, het verblijf in zo'n oude stad die tegelijk zo jong aanvoelt.
Bologna, de stad van de krekels
En dan is Bologna ook de stad van de krekels. Ze zwegen noch overdag noch 's nachts. Hun geluid was als de soundtrack van deze stad, altijd aanwezig: tijdens het eten, het wandelen, het nadenken. Gelukkig waren de ramen in het hotel goed geïsoleerd, zodat slapen tenminste mogelijk was. Maar eerlijk gezegd mocht ik hun getsjirp wel. Het hoort er gewoon bij.
Bologna is dus niet alleen de stad van de universiteiten, maar ook de stad van de krekels. Ze is belezen, maar niet arrogant. Oud, maar nooit stoffig. Gloeiend heet, maar vol leven. En ik zou altijd terugkomen, zelfs bij 39 graden.
