Eerlijk gezegd had ik nooit gedacht dat ik ooit in de Galleria Vittorio Emanuele II in Milaan zou staan. Ik had er al lang van gehoord: uit verhalen, foto's, televisie en video's. Maar het is heel iets anders om er echt te zijn, in plaats van er alleen van te weten. Zodra je naar binnen stapt, gaat de blik automatisch omhoog en blijf je even stilstaan: de glazen koepel, het licht, de ruimte. Het geheel is monumentaal en ongelooflijk mooi.
Bouw van de Galleria gestart: 1865
Een beetje geschiedenis. De bouw van de Galleria begon al in 1865. Ze is vernoemd naar de eerste koning van het verenigde Italië, Vittorio Emanuele II. Dit is geen gewone winkelpassage, maar een echt icoon van Milaan. De Galleria verbindt het Domplein met het Teatro alla Scala en iedereen loopt er doorheen: toeristen, locals, mensen op weg naar hun werk en mensen die gewoon willen kijken.
Ik was er vlak na de nieuwjaarsfeestdagen. Kerstbomen, lichtjes, feestelijke verlichting: alles was er nog en de sfeer was warm en levendig. Alles glimt, alles is mooi, en je loopt er rustig doorheen, kijkt om je heen en neemt dat bijzondere Milanese gevoel in je op. Natuurlijk zijn er veel mensen, maar dat stoort totaal niet. Integendeel, het geeft de plek juist meer leven.
Deze Galleria is meer dan winkelen
Wat me bijzonder trof: de Galleria is niet alleen shopping. Wie de blik naar boven richt, ziet iets wondermoois: kunstrijke schilderingen, decoratieve ornamenten, mozaïeken en fresco's aan de wanden en onder de koepel. Het zijn geen klassieke schilderijen, maar deze artistieke versiering werkt als een museum boven de hoofden van de bezoekers. Op dat moment begrijp je dat deze plek niet alleen over luxe gaat, maar ook over kunst en architectuur.
In de Galleria zijn de bekendste luxemodehuizen vertegenwoordigd: Prada, Louis Vuitton, Gucci, Versace en vele andere. Wat me bijzonder fascineerde: sommige van deze merken bestaan al meer dan honderd jaar. Prada werd al in 1913 opgericht, Louis Vuitton zelfs halverwege de negentiende eeuw. Dit is dus niet zomaar mode, het is geschiedenis, status en traditie die door de decennia heen zijn gegroeid.
Een Prada-tas voor ongeveer 5.000 euro
Natuurlijk heb ik ook naar de prijzen gekeken. Ik zag een Prada-tas van zo'n 5.000 euro. Ja, ik heb hem gezien. Ja, ik heb hem zelfs even aangeraakt, eerlijk is eerlijk. Het leer is perfect, de vorm prachtig, de kwaliteit voelbaar. Maar ik stond daar en dacht: zou ik hem kopen? Mijn eerlijke antwoord was: nee. Ik zou liever een kaartje voor de Scala kopen, muziek beleven en herinneringen voor het leven opdoen, dan één heel dure tas bezitten. Ook al is het Prada of Louis Vuitton. Voor mij is dat eerder iets om naar te kijken dan om te hebben.
Ik denk dat deze prijzen niet alleen met het merk te maken hebben, maar ook met de locatie. Absoluut stadscentrum, het hart van Milaan, een historisch gebouw en een constante stroom mensen. De huren hier zijn ongetwijfeld extreem hoog en dat weerspiegelt zich uiteraard in de prijzen. Vlakbij zijn er vijfsterrenhotels met uitzicht op de Galleria, plus restaurants en cafés waar je gewoon kunt zitten, een koffie drinken en het mooie stadsleven gadeslaan.
