Stel je voor: Napels, 1956. Het naoorlogse Italië krabbelt langzaam weer overeind. Op straat klinkt muziek, de cafés gonzen van de bedrijvigheid en overal hoor je iets wat naar 'rock-'n-roll' klinkt. De Amerikanen waren alomtegenwoordig, fysiek én cultureel. Vooral de jeugd was enthousiast over de Amerikaanse levensstijl: jazz, whiskey, cola, boogie-woogie. Het voelde modern, vrij en cool.
„Tu vuò fa' l'americano" - een klassieker
En toen kwam Renato Carosone aan het woord: een Napolitaanse muzikant met een heerlijk ironische blik op de wereld. Zijn lied„Tu vuò fa' l'americano" (jij wilt de Amerikaan uithangen) werd een muzikale spiegel van die trend, met een knipoog en veel humor.
Het nummer gaat over een doorsnee Italiaan die probeert over te komen als een Amerikaner: een stijlvol pak, jazzmuziek, wat Engelse woorden, whiskey met soda. Maar diep van binnen woont hij nog bij zijn vader, laat zich onderhouden en gaat zondags braaf met zijn moeder naar de kerk. Hij speelt de Amerikaan, maar blijft in werkelijkheid een echte Napolitaan.
Het lied werd niet alleen een hit, het werd ook een cultureel statement. Geen spot, maar liefdevolle ironie over mensen die een vreemde cultuur zo ijverig nabootsen dat ze hun eigen vergeten. Carosone zei het zelf: "Ik heb niets tegen Amerika. Ik houd van Italianen, zoals ze zijn."
Dit lied is als een Napolitaanse glimlach
En het beste: „Tu vuò fa' l'americano“ is ook decennia later nog steeds relevant. Jude Law en Matt Damon zongen het in de film „The Talented Mr. Ripley“, het werd opnieuw gedraaid in clubs, en de Boodschap trouw blijven aan jezelf, is vandaag de dag even actueel als toen.
Toen het verscheen, was "Tu vuò fa' l'americano" een muzikale stijlbreuk. Terwijl de Italiaanse muziekscene destijds nog sterk beïnvloed werd door de traditionele canzone, combineerde Carosone plotseling het Napolitaanse dialect met elementen van de Jazz, swing en zelfs boogie-woogie. Deze mix was revolutionair: hij sprak niet alleen jongeren aan, maar bracht ook frisse wind in de Italiaanse popmuziek. Daarmee werd Carosone een pionier van de moderne Italiaanse amusementsmuziek.
Verboden, en toch onsterfelijk
Minder bekend is dat het lied in de begintijd op sommige plaatsen gecensureerd of van de radio verbannen werd. De reden? Bepaalde conservatieve kringen vonden het ongepast om te zingen over whiskey, moderne dansen en een zorgeloos levensgevoel, zeker in het licht van de Amerikaanse invloed. Maar dat maakte het nummer alleen maar populairder. Vandaag geldt het als een klassieker, die met humor en charme laat zien hoe culturele zelfrelativering ook onderhoudend en dansbaar kan zijn.
Dit lied is als een Napolitaanse glimlach, gericht aan iedereen die het vergeet: je bent op je best wanneer je jezelf blijft. Ook al wil je je soms maar al te graag voelen als een New Yorker .
