Een gastbijdrage van Vera Sulima
Italië, een land vol diversiteit. Sicilië, Roma, Napels, Firenze, Venezia… elke plek vertelt zijn eigen verhaal. Toch was het dit jaar niet de grote stad die me riep, maar een regio die ik nog niet kende: Südtirol. Ik voelde dat ik daar iets zou vinden wat me de laatste tijd ontbrak: lichtheid, ruimte, natuur en een gevoel van vrijheid.
Bij de Pragser Wildsee – een moment van stilte
Bij de Lago di Braies, de Pragser Wildsee, leek de tijd stil te staan. Het water zo helder dat het als een spiegel werkte, een spiegel die mijn gedachten absorbeerde en ze bij elke blik lichter maakte.
Achter me verdrongen toeristen zich langs de oever, maar ik merkte hen nauwelijks. Ik zat daar met mijn voeten in het water en was simpelweg gelukkig. Aanvankelijk ontmoette ik verbaasde blikken. Maar die veranderden al snel in glimlachen, in stille herkenning. En sommigen kwamen zelfs naast me aan de oever zitten, alsof ze wilden delen in dat kleine moment van geluk.
In de Dolomieten, hartslag van de vrijheid
De Dolomieten ontvingen me met een kracht en schoonheid die moeilijk in woorden te vatten zijn. Tussen de machtige toppen sloeg mijn hart anders, wijd en vrij, alsof er onzichtbare vleugels opengingen. Slechts één gevoel overheerste: de stille pijn geen vogel te zijn.
Terwijl mijn blik over de weiden dwaalde, werd ik begeleid door een geluid dat uitgroeide tot de zuiverste meditatie: het heldere "ding-ding" van de bellen om de halzen van de alpenkühe. Elke toon een maat, ontspan… adem… geniet…
Toblach, een klein stukje thuis
Het charmante stadje Toblach (Dobbiaco) verraste me met warmte en een bijzondere betovering. De steegjes geurden naar versgebrouwen koffie en naar croissants zo groot dat je ze nauwelijks kon vasthouden. Ik werd verliefd op de met bloemen versierde huizen, op de pleinsfontein waar ik mijn vermoeide voeten koelde en lachend met kinderen water spetterde.
Ik vond rust in het stille licht van de kerk, snuffelde tussen oude borduurwerkjes op de vlooienmarkt en liet mijn blik keer op keer over het bergpanorama glijden dat het stadje als een schilderij omlijst. Toblach schonk me een bijzondere energie: levendig, bruisend, vol gelach en Italiaanse gastvrijheid. Alles begon met een eenvoudig "Buongiorno, signora" en meteen bevond ik me midden in die hartelijke wereld.
De magie van de vroege ochtend
Maar het mooiste was de ochtend. Als de bergen zich in wolken hullen, zacht en geheimzinnig, alsof je een sprookje bent binnengestapt. Het was alsof je de wolken kon aanraken, of zelfs proeven. Een stille, vluchtige magie die de dag deed beginnen met verwondering.
Zoveel meer dan "alleen" een reisbestemming
De bergen waren altijd al mijn grote liefde. Hier adem ik diep, hier vind ik rust. En zo herinnerden de Dolomieten me aan de woorden van een filosoof:
"Hier behoor ik niemand toe. Hier ben ik alleen mezelf. En hier vind ik vrede."
Voor mij is Südtirol daarom veel meer dan een reisbestemming. Het is een ontmoeting met mezelf. Met vrijheid, schoonheid en stille kracht. Met iets wat je niet in woorden kunt vatten, maar alleen in je hart kunt dragen.
En zo weet ik zeker: deze landschappen, die zich diep in mij hebben gebrand, zal ik nooit vergeten. Ze roepen me terug. En op een dag kom ik terug.
