De route van Solingen naar Pozzuoli hebben we de afgelopen jaren zeven of acht keer met de auto afgelegd. In de hoogzomer, wanneer de hitte boven de Autostrada trilt. In de winter, wanneer de passen af en toe sneeuw dragen. Met een pech bij Parma op de heenweg. En een tweede pech bij Milaan op de terugweg. Twee keer pech in één enkele reis. Met een wegdekfragment op de snelwegring om Roma, dat een knal als een schot produceerde en ons even deed denken dat de auto verloren was. En toch elke keer aangekomen.
Dit artikel is geen theoretische reisgids, maar een eerlijk ervaringsverslag. Van de routekeuze tot de tussenstop, van het juiste tanken tot wat er gebeurt als het echt misgaat.
De twee routes: Zwitserland of Oostenrijk?
Er zijn twee zinnige wegen van Noordrijn-Westfalen naar Zuid-Italië, en we kennen beide uit eigen ervaring. De kortste weg van Solingen naar Pozzuoli is ongeveer 1.600 kilometer. Deze afstand hebben we altijd in twee etappes afgelegd.
Route 1: Via Zwitserland en het Comomeer
Vanuit Solingen gaat het via de A3 richting het zuiden, dan door Zwitserland, Basel, Gotthard of Lukmanier, en verder via het Comomeer naar Milaan. Dit is de directere route voor wie naar de Emilia-Romagna, de Toscane of Zuid-Italië wil.
In Zwitserland is een vignet verplicht. Wie zonder wordt betrapt, betaalt forse boetes. Het jaarlijkse vignet kost ongeveer 40 Zwitserse frank en moet worden gekocht vóór men de snelweg oprijdt. Een dagvignet bestaat niet. Het vignet kan voor vertrek gemakkelijk online worden besteld. Of men koopt er een bij de laatste twee snelwegrestaurants voor de grens. Ook direct bij de grensovergang is dat mogelijk. Eerlijk gezegd rijd ik niet graag deze route. De drieënhalf uur door Zwitserland rekken zich eindeloos op en lijken maar geen einde te nemen. Daarom hebben we de laatste tijd meerdere keren voor de iets langere variant via Oostenrijk gekozen. Vanaf Milaan gaat het verder op de A1, de beroemde Autostrada del Sole, richting het zuiden. Dit is de route die we het vaakst hebben gereden.
Route 2: Via Oostenrijk en de Brenner
Het alternatief loopt via München, dan op de A93 over de Brennerpas naar Oostenrijk en verder via Innsbruck naar Italië, langs het Gardameer , door Verona en vervolgens eveneens op de A1. Deze route is iets langer, maar landschappelijk indrukwekkender. We hebben haar de laatste tijd twee keer gereden. Wie snel wil aankomen, neemt de Zwitserse route. Wie van het rijden geniet en onderweg meer wil zien, rijdt via de Brenner. In Oostenrijk geldt eveneens vignetplicht, en de Brennersnelweg brengt bovendien tol met zich mee.
De tol in Italië
Vanaf de grens begint de tolplicht op de snelwegen. Het systeem is complex: tolpoorten komen om de paar honderd kilometer, en de kosten lopen op. Van de grens bij Verona tot Napels kan al snel 60 tot 80 euro worden opgebouwd. Wie deze route regelmatig rijdt, doet er goed aan zich de Telepass aan te schaffen, een elektronisch tolsysteemdat automatisch afschrijft en aanzienlijk snellere doorrijdtijden mogelijk maakt. Wij hadden het kleine tolkastje al bij onze eerste tocht. De tol is daarmee iets duurder, maar de reis verloopt er een stuk aangenamer door.
Tanken in Italië
Tanken in Italië op de snelweg is aanzienlijk duurder dan bij gewone tankstations. Dat verschilt niet van de situatie in Duitsland. Wie de tijd heeft, kan de Autostrada verlaten en een "gewoon" tankstation zoeken. Wat velen niet weten: veel kleinere tankstations in Italië zijn 's middags gesloten. Wie om 13.00 uur wil tanken, staat soms voor gesloten deuren. Altijd geldt: let er goed op dat men bij de pomp staat waar zelfbediening van toepassing is. Anders wordt het al snel een stuk duurder.
In december 2025 zijn we op de A1 bij Parma gestrand en moesten we worden weggesleept. Twee weken later hadden we de tweede pech.
Twee keer pech in één reis, ja, dat kan
Men zou denken dat autopech in Italië gewoon pech is. Twee keer pech in één enkele heen- en terugreis? Dat klinkt als lot. Toch is het ons overkomen, en beide keren konden we er achteraf rustig over vertellen.
Pech 1: de A1 bij Parma
Op de heenweg naar Pozzuoli begon op de A1 kort voor Parma plotseling het motorwaarschuwingslampje te branden en verloor de auto alle vermogen. Geen gas meer. We hadden nog net genoeg vaart om een parkeerplaats te bereiken, wat ons vermoedelijk het ergste heeft bespaard. Wat volgde, verliep verrassend soepel: ADAC via de app gecontacteerd, terugbelgesprek vanuit Duitsland, Italiaanse partnerdienst, bergingsdienst. De auto belandde in een garage in Parma, die professioneel en vriendelijk was en zelfs via WhatsApp bereikbaar. Het resultaat: twee onvrijwillige nachten in Parma, hotelkosten vergoed door de ADAC. En uit de pechstress ontstond een onverwacht verblijf in een prachtige stad, met warme chocolademelk en twee nachten in het Hotel Sina Maria Luigia, dat we zonder aarzelen opnieuw zouden boeken.
Pech 2: Zuid-Milaan op de terugweg
Op de terugreis van Pozzuoli naar Duitsland, nadat we de nacht hadden doorgebracht in het B&B La Borasca ten zuiden van Milaan doorgebracht en waren net weer onderweg, toen de auto na ongeveer 30 kilometer uitviel. Tweede pech, zelfde reis. Afgesleept naar San Donato Milanese, spontaan ingecheckt in het Crowne Plaza Linate Geen toeristenhotel, maar een groot zakenhotel vlak bij de luchthaven. Maar dat was in deze situatie goud waard: heldere procedures, rustige kamers, een goed restaurant. En de ADAC regelde een huurauto bij de luchthaven. Twee nachten later reden we met de huurauto terug naar Solingen. De eigen auto volgde na een haast eindeloze discussie met de ADAC en is inmiddels verkocht.
Wat we uit beide ervaringen hebben meegenomen: het ADAC Plus-lidmaatschap is op dit traject geen optie, maar een must. Hotelkosten worden vergoed, slepen is inbegrepen, en in het weekend is geduld het belangrijkste, want garages gaan pas maandag open. In geval van nood geldt: zet het voertuig indien mogelijk van de rijbaan af, trek een veiligheidsvest aan en plaats een gevarendriehoek. De ACI-noodnummer is bereikbaar via 803 116, het Europese alarmnummer via 112. Of gewoon via de ADAC-app.
De ring om Rome en het brokstuk op de weg
Wie vanuit het noorden naar Pozzuoli rijdt, moet door of om Rome heen. De Grande Raccordo Anulare is een wereld op zich: veel verkeer, veel vrachtwagens en een wegdek dat er soms uitziet alsof het al jaren geen onderhoud heeft gehad. Op een van onze ritten klonk er een knal als een pistoolschot. Een brokstuk op de rijbaan. Je ziet het niet aankomen, je hebt geen kans om te ontwijken. We dachten meteen: dit is het, de auto is kapot. We hadden geluk: hij reed nog. Met een ongemakkelijk gevoel, maar hij reed door tot Pozzuoli. Ons advies: rijd op de ring om Rome extra alert, houd ruime afstand en verminder snelheid bij nacht of slecht zicht. Brokstukken op de rijbaan zijn daar helaas geen uitzondering. Op sommige plekken is de staat van het wegdek rond Rome bovendien verre van ideaal.
Op een wegrestaurant bij Roma: kort daarvoor was er een harde knal geweest, we hadden een brokstuk overreden en konden gelukkig onze reis voortzetten.
Tussenstop: waar overnachten?
De totale afstand van Solingen naar Pozzuoli bedraagt ongeveer 1.600 kilometer, afhankelijk van route en verkeer is de pure rijduur 14 tot 17 uur. Althans op papier. Een overnachting is onvermijdelijk. De langste etappe maakten we overigens kort voor kerst 2024: van Solingen tot Florence op één dag. Daarna kroop ik als enige bestuurder vrijwel uitgeput het Hotel La Fortezza binnen.
In de regio rond Milaan
Wie de Zwitserse route rijdt, komt na ongeveer acht tot negen uur in de streek ten zuiden van Milaan. Een heel aantal accommodaties kennen we uit eigen ervaring. Het Break Hotel in Ospedaletto Lodigiano ligt direct aan de A1: een modern hotel met rustige kamers in een dependance met directe toegang tot de parkeerplaats en een goed restaurant. Na 13 uur rijden voelde dat bijna als luxe. Het B&B La Borasca in Casalpusterlengo is een heel andere ervaring: een historisch landhuismet vier kamers, een hartelijke gastvrouw en een liefdevol ontbijt. Wie niet in een anoniem transithotel wil slapen, zit hier precies goed. Meerdere keren overnachtten we in eenvoudige kamers in Lodi.
In Bologna
Wie vroeg vertrekt en Bologna haalt, vindt er een van de mooiste steden van Noord-Italië als tussenstop. We overnachtten er in het Hotel Fiera centraal gelegen en solide. Bologna zelf is elke overnachting waard: de Piazza Maggiore, de Due Torri, de arcaden, het eten. Tagliatelle al Ragù in Bologna is een andere wereld dan alles wat men in Duitsland als "Bolognese" kent.
In Verona (Brenner-route)
Wie over de Brenner rijdt, kan Verona als ideale tussenstop overwegen. Direct aan de A22, en de binnenstad is ook voor een korte avondwandeling prachtig. Op de terugreis valt het overigens uitstekend te overnachten in Zuid-Tirol. We bezochten meerdere keren eenvoudige maar zeer uitnodigende accommodaties die ook nog eens redelijk geprijsd waren. Een mooi voorbeeld is de Gasthof Mesnerwirt am Ritten.
De A1 tussen Bologna en Florence
Wie tijd heeft, raden we de oude panoramaroute van de A1aan, de oorspronkelijke Autostrada del Sole door de Apennijnen. Bochtig, nauwelijks bereden, adembenemende vergezichten over het Toscaanse heuvellandschap. Een stukje Italië ver van tunnels en snelwegen. Prettige bijkomstigheid: de panoramaroute is aanmerkelijk relaxter te rijden dan de "moderne" A1.
Pauze op een parkeerplaats in Zwitserland in de winter.
In de hoogzomer en in de winter
De route is in elk seizoen beleefd. In de zomer is de hitte tussen Rome en Napels meedogenloos: een perfect werkende airconditioning is een must, water in de auto eveneens, en de benzinestations zijn overvol (eigenlijk in elk seizoen). Maar de avonden in Pozzuoli zijn daarna des te mooier. In de winter is de route wat rustiger en sneller, maar de Brenner kan verrassingen in petto hebben en de Zwitserse bergpassen zijn soms afgesloten. Winterbanden zijn verplicht, niet optioneel. Tip: rijd nooit vlak voor kerst. De Italiaanse snelwegen zijn van Como tot Palermo verstopt en overvol. Dat is twee keer meegemaakt, en het was geen pretje.
Wat zeven ritten hebben geleerd
Ongeacht hoe laat men in Solingen vertrekt, ergens staat men in de file. Zo niet in Duitsland, dan misschien in Basel, bij de Gotthard sowieso, en vroeg of laat ook ergens in Italië. Daar moet men gewoon rekening mee houden. De vignette voor Zwitserland of Oostenrijk mag nooit worden vergeten. Wie de route vaker rijdt, bespaart met Telepass tijd en ergernis. Tanken altijd buiten de snelweg, en een middagpauze met echte espresso en pasta in een bar bij de afrit kost 20 minuten en is elke cent waard. En het ADAC Plus-lidmaatschap? Dat is op één enkele reis twee keer gebruikt. Onmisbaar.
In oktober 2026 wordt deze route voor het laatste als doorreizende gereden, daarna volgt een definitieve verhuizing naar Pozzuoli. Vanaf dat moment wordt er niet meer als bezoeker, maar als echte inwoner van Zuid-Italië verslag gedaan. Alles wat men moet weten over emigreren naar Italië is hier te vinden op Vivere in Italien.
